ผมในฐานะคนภูเก็ต มีเชื่อสาย บาบ๋า 0.000001% อยากรู้ว่าพิธีการแต่งงานแบบบาบ๋าเขาทำกันอย่างไรเลย ไปเก็บภาพเล็กๆน้อยๆ มาฝากกัน ครั้งนี้ลอง Process ภาพแบบเก่าๆดูบ้าง.. ลองดูน่ะครับ

“อึ่มหลาง” (แม่สื่อ) ผู้ทำหน้าที่นี้จะต้องเป็นผู้มีวาทศิลป์ในการพูด โน้มน้าวจิตใจให้เกิดการยอมรับทั้งสองฝ่าย ทั้งนี้อึ่มหลางถือว่าเป็นผู้ที่มีบทบาทและมีความสำค ัญมากกว่าเป็นเพียงแค่ แม่สื่อเท่านั้น เพราะอึ๋มหลางนอกจากจะแนะนำสองครอบครัวให้รู้จักและย อมรับกันแล้ว อึ๋มหลางจะคอยสอนขนบธรรมเนียมประเพณีที่ถูกต้องในการ ปฏิบัติตน การจัดพิธี การรู้จักสัมมาคารวะ ไปจนกระทั่งแนะนำการครองเรือน

คู่บ่าวสาวแต่งกายแบบชุดแต่งงานของบาบ๋า”ภูเก็ต” เป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม และมีผู้คนหลากหลายเชื้อชาติอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก และหนึ่งในจำนวนกลุ่มคนที่อาศัยอยู่ที่ภูเก็ตมีกลุ่ม คนจำนวนหนึ่งเรียกตัว เองว่าเป็น “บาบ๋า” (Baba) หรือ “เพอรานากัน”ก็ คือลูกผสมที่เกิดจากพ่อเป็นชาวจีนกับแม่ที่เป็นคนท้อ งถิ่น ชาวบาบ๋าที่ภูเก็ตมีการรวมกลุ่มกันอย่างดี และมีการสืบทอดประเพณีวัฒนธรรมอันดีงามของกลุ่มคนบาบ ๋าไว้มากมาย

ประเพณีการแต่งงานของชาวบาบ๋า ถือ ว่าเป็นประเพณีการออกเรือนที่สืบทอดให้เห็นถึงวัฒนธร รมอันดีงามที่มีมา ตั้งแต่สมัยโบราณ ซึ่งการแต่งงานของชาวบาบ๋ามีสิ่งที่สำคัญคือ การมีส่วนร่วมของครอบครัว การเคารพแก่ผู้อาวุโส ที่มีความหมายกว้างไปถึงผู้รู้จัก ผู้เคารพนับถือที่อยู่ร่วมในสังคมเดียวกันด้วย การแต่งงานบาบ๋าจึงไม่ใช่เรื่องส่วนตัวเฉพาะคู่บาวสา วเพียงสองคน แต่เป็นการประกาศและดำรงข้อผูกพันในสังคมบาบ๋า เพอรานากันด้วย

“ผ่างเต๋” คือการไหว้ญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายด้วยการรินน้ำชาให้ ดื่มแล้วท่านรับไหว้ด้วยการมอบ “อั่งเปา” ซึ่งจะมีเงินหรือทองอยู่ในซองสีแดงนั้น

เจ้าสาว…….. น่ารักมั้ยคนนี้ อิอิ

พระเอกของเรา งานนี้

สถานที่จัดงาน

พิธีผางเต๋ คือการรับไหว้น้ำชาของชาวบาบ๋าสำหรับการจัดงานแต่งงา นของชาวบาบ๋า จะมีพิธีรีตองที่ค่อนข้างเยอะ คือมีการหาฤกษ์ยาม จัดเตรียมชุดแต่งงาน เครื่องประดับกาย ของไหว้ เครื่องประดับบ้านเรือน พิธีการต่างๆ ทั้งการไหว้ฟ้าดิน ขบวนแห่ ผ่างเต๋ (การรับไหว้น้ำชา) การเวียนสาดหมอน การชมห้องเจ้าสาว การเดินทางไปอนุญาต และขอพรต่อองค์พระสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ฯลฯ ถึงแม้ว่าการจัดงานแต่งแบบบาบ๋าของคนภูเก็ต จะมากด้วยความซับซ้อนในพิธีการ แต่ทุกสิ่งที่จัดขึ้นถือว่ามีความหมายที่ลึกซึ้งให้ค ุณค่าแก่ทุกคนที่มาร่วม งาน

ท่านผู้ว่าราชการจังหวัดภูเก็ต

“เสี่ยหนา” หรือ ตระกร้าสานด้วยไม้ทาสีแดงกับดำ ในการหมั้น ในเสี่ยหนามี ขนมหวาน ได้แก่ ขนมถั่ว ๑๒ ชิ้น และน้ำตาล (ถั่ว หมายถึง ความเจริญงอกงาม)(น้ำตาล หมายถึง ความหวาน)

ประเพณีกินผักภูเก็ตเริ่มต้นที่บ้านกะทู้ ศาลเจ้า หรืออีกชื่อหนึ่งที่คนภูเก็ตเรียกก็คือ อ๊าม ผมฐานะเด็กในทู อ๊ามกะทู้เป็นสถานทีหนึ่งที่ผมผูกพันมานานตั้งแต่สมั ยเด็กๆ หนึ่งปีมีอยู่ครั้งเดียวที่ชุมชนกะทู้บ้านผมจะคึกคัก

กิ้มซิ่น เป็นไม้แกะสลักใช้แทนตัวเทพเจ้าจีน เป็นศิลปะที่สวยงามสำหรับงานประเพณีกินผักภูเก็ตบรรด าเหล่าเทพเจ้าจีนทั้งหลายจะลงมาจากสวรรค์ปัดเป่าทุกข ์สุขให้พี่น้องชาวภูเก็ต ในประเพณีกินผักภูเก็ตท่านจะได้เห็นกิ้มซิ่นมากมายใน อ๊าม

อิ้วเก้ง หรือพิธีแห่พระของแต่ล่ะอ๊าม เป็นอีกพิธีกรรมที่สำคัญของการกินผักและเป็นไฮไลท์หร ือสีสันของการกินผัก จะเป็นการที่ระลึกถึงสมัยก่อนที่พวกเราชาวกะทู้ตั้งข บวนแห่จากกะทู้ไปยังท่าเรือบางเหนียวเพื่อไปรับควันธ ูปควันเทียนมาจากเมืองจีน สมัยก่อนการแทงปากของม้าทรงจะใช้อาวุธเล็กๆไม่ใหญ่โต มากมาย ส่วนใหญ่แล้วจะเสียบหัวมณฑล ก็คือ หัวแม่ทัพทั้ง 5 ทิศ

สมัยเด็กๆผมก็เป็นเหมือนกับไอ้เบนซ์ พอเมื่อถึงประเพณีกินผักจะมีความสนุกตื่นเต้น ได้เล่นประทัด ตอนเด็กๆเป็นอะไรที่มีความสุขมากมายตอนกินผัก ได้ไปอ๊าม เล่นประทัด ดูหนังกางแปลง อิอิ

กิ้วอ๋องต่ายเต่ จะเป็นประธานในพิธีถือศีลกินผักจะมีความสำคัญเป็นอย่ างมากเปรียบเสมือน จักรพรรดิ พวกเราชาวภูเก็ตจะให้ความเคารพนับถือเป็นอย่างมากในข บวนแห่จะมี ตั่วเลี้ยน (เกี้ยวใหญ่) ที่ประทับสำหรับกิ้วอ่องต่ายเต่

ร่มแดง ที่ท่านเห็นในขบวนแห่ เขาเรียกว่า เหนี่ยวซั่ว ก็มีความสำคัญไม่แพ้ ตั่วเลี้ยน โดยชาวบ้านที่ได้รับคัดเลือกให้ไปช่วยงานที่อ๊าม โดยการเสี่ยงทายหรือที่เรียกว่า เถ้าเก้ล่อจู้ จะเป็นคนพา เหนี่ยวซั่ว ร่วมเดินไปพร้อมขบวนแห่พระโดยจะนำหน้า ตั่วเลี้ยน

แก๋ว ตามภาษาเด็กภูเก็ตบ้านๆแบบผมคนในทู อันที่จริงก็คือ เกี้ยวพระ นั่นเอง พวกเหล่าบรรดาไทเปีย คนแบกเกี้ยว จะนำกิ้มซิ่นเทพเจ้าจีนที่พวกเขาเคารพนับถือพาใส่เกี ้ยวลุยประทัดเพื่อให้คนทั่วไปกราบไหว้บูชา งานนี้ได้เห็นถึงความสามัคคีของบรรดาหนุ่มๆเพราะถ้าไ ม่มีความสามัคคีกันคงจะเดินไปกลับไม่ถึงอ๊าม

การตั้งโต๊ะรับพระขบวนแห่ทุกบ้านจะตั้งโต๊ะติดผ้าแดง ที่โต๊ะ หรือที่คนภูเก็ตเรียกว่า โต๊ะอุ่ย เพื่อขอพรจากองค์พระและองค์กิ้วอ๋องต่ายเต่ ผ่านหน้าบ้านของตน

ภาพแบบนี้จะได้เห็นทั่วไปตามสองข้างทาง

การรักษาโรคจะมีให้เห็นทั่วไปสำหรับประชาชนที่ไม่สบา ยทางกายหรือทางใจองค์พระจะช่วยแก้ไขเบื้องต้นนิดหน่อ ยไม่ถึงกับว่าช่วยให้หายขาด สำหรับผมถือว่าการที่องค์พระมาช่วยเราทำให้เรามีกำลั งใจทางด้านจิตใจ ถ้าเรามีกำลังใจ ร่างกายก็จะดีขึ้นตามไปด้วย

องค์พระกับคนแก่เป็นอะไรที่ผมชอบถ่ายมากดูแล้วมีศรัทธา

ประเพณีกันเก่าแก่ + กับตึกเก่าที่มีคุณค่า ชังเหมาะสมกันดีแท้

ฮู้ หรือผ้ายันต์ ถ้าไม่เกิดความเชื่อและศรัทธาจริงๆก็คงไม่แย่งกันถึง ขนาดนี้

สำหรับใครที่มาเที่ยวภูเก็ต ทัวร์ภูเก็ต ในช่วงประเพณีถือศีลกินผักภูเก็ตที่ผ่านมาผมก็หวังว่าทุกท่านคงจะได้รับบุญของการถือศีลกินเจกันทั่วหน้าน่ะครับ

และท่านสามารถชมภาพเต็มๆของประเพณีถือศีลกินผักได้ที่ http://www.phuketneophoto.com/forums/showthread.php?t=5740

สำหรับคนต่างจังหวัดคงจะงงกับประเพณีผ้อต่อ ว่ามันคืออะไรใช่มั้ยครับฟันธง 100% เลยว่าไม่รู้แน่นอนผมก็เลยนำเอาประวัติความเป็นมาของประเพณีผ้อต่อภูเก็ตมาใส่ไว้ใน Blog ของผมด้วยเพื่อความเข้าใจในการรับชมยิ่งขึ้น สำหรับงานประเพณีผ้อต่อภูเก็ตนั้นจัดเป็นงานประเพณีประจำปีจังหวัดภูเก็ตจัดงานกันทุกปีลองอ่านประวัติตอนท้ายดูน่ะครับ

ประเพณีผ้อต่อ

ประเพณีที่จัดขึ้นเพื่อบำเพ็ญกุศลบวงสรวงวิญญาณของบรรพบุรุษผู้ล่วงลับไปแล้วเชื่อว่าวิญญาณบรรพบุรุษจะเดินทางมาเยี่ยมลูกหลานในช่วงขึ้น 1 ค่ำ เดือน 7 ของจีน องค์ผ้อต่อก้ง ซึ่งเป็นหัวหน้าผีจะนำบริวารออกจากขุมนรก เพื่อมาเยี่ยมลูกหลานและเที่ยวบนโลกมนุษย์ในโอกาสที่เป็นการต้อนรับวิญญาณบรรพบุรุษที่กลับมาเยี่ยมบ้านตลอดจนวิญญาณที่ไม่มีญาติ ดังนั้น ในวันนี้จะห้ามลูกหลานออกจากบ้านหลังจากพลบค่ำแล้ว เพราะอาจจะเคราะห์ร้ายถูกวิญญาณที่เดินกลับมาทักทาย ทำให้เจ็บปวดได้และวิญญาณเหล่านี้จะถูกทิ้งไว้ 1 เดือน แล้วจะมารับกลับในวันที่ 29 หรือ วันที 30 เดือน 7 ตามปฏิทินจีนอันเป็นวันสุดท้ายที่ส่งวิญญาณกลับ ผู้ใหญ่ก็จะห้ามลูกหลานออกจากบ้านเช่นเดียวกัน เพราะอาจจะเคราะห์ร้ายถูกกวาดต้อนวิญญาณกลับขุมนรกด้วย ตามศาลเจ้าต่างๆหรือบริเวณบางสถานที่จะมีพิธี (ป่ายปั๋ว) เซ่นไหว้วิญญาณที่ไม่มีญาติด้วยเพราะเมื่อบรรดาวิญญาณผีไม่มีญาติเดินทางกลับบ้านด้วยความหิวโหย แต่ไม่พบใครด้วยญาติพี่น้องตายหมด ไม่มีผู้ใดทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้อาจทำร้ายผู้อื่นได้ จึงจัดพิธีกรรมใหญ่โตตั้งโต๊ะบูชาบรรดาผีไม่มีญาติเหล่านั้นประเพณีผ้อต่อในจังหวัดภูเก็ตจะจัดขึ้นในเดือน 7 ตามปฏิทินจีน

ผ้อต่อ หมายถึง การอนุเคราะห์ผู้อื่นให้ล่วงพ้นทุกข์หรือพ้นจากสิ่งกีดขวางเมื่อนำมาใช้กับการบำเพ็ญกุศลแก่วิญญาณบรรพบุรุษจึงหมายถึงการทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แก่ญาติพี่น้องที่ล่วงลับไปแล้วลูกหลานต้องแสดงความกตัญญูและสำนึกในบุญคุณของท่านเหล่านั้นโดยจัดอาหารคาวหวานเพื่อเลี้ยงดูหรือเซ่นไหว้ เหมือนกับการทำบุญเดือนสิบของไทย

ประวัติและความเป็นมาประเพณีผ้อต่อ

เป็นประเพณีโบราณของการผสมผสานความเชื่อระหว่างลัทธิเต๋ากับศาสนาพุทธนิการมหายานที่ชาวจีนในจังหวัดภูเก็ตปฏิบัติสืบทอดกันมานานมีชื่อเรียกดั้งเดิมว่า “เทศกาลอุลลัมพน” แต่ในปัจจุบันนิยมเรียกกันว่าเทศกาลผ้อต่อซึ่งคำว่า ผ้อต่อ เป็นคำกร่อนมาจากคำว่า ผ้อต่อ จ่งเซ้ง ตามสำเนียงชาวจีนฮกเกี้ยน แปลว่า กิจกรรมโปรดสัตว์ให้หลุดพ้นจากห้วงแห่งความทุกข์โดยทั่วกันและยังเรียกว่า “ซีโกวโจ่ย” แปลว่า เทศกาลอุทิศส่วนบุญให้วิญญาณโดดเดี่ยวไร้ญาติโดยมีการจัดพิธีทิ้งกระจาด (ทิ้งทาน) ให้คนยากจน ซึ่งถือเป็นการอุทิศส่วนบุญให้วิญญาณไร้ญาติพร้อมกันด้วย ซึ่งคล้ายกับประเพณีซิงเปรตของไทยนอกจากนี้ ศาสนาเต๋าของจีน และศาสนาพุทธนิกายมหายานต่างถือว่า วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 7 ตามปฏิทินจีน เป็นวันสารทจีน โดยศาสนาเต๋าเชื่อว่า วันนี้เป็นวันประสูตรของ “เต่ ก้วน ไต่ เต่” ซึ่งเป็นพระที่คอยควบคุมสอดส่องความประพฤติชั่วดีของมนุษย์ ในวันนี้ชาวจีนจะต้องเตรียมข้าวปลาอาหารมาเซ่นไหว้เหล่าดวงวิญญาณที่อดอยาก ด้านศาสนาพุทธก็เชื่อว่าวันนี้เป็นวันที่เหล่าพุทธศาสนิกชนจะนำถ้วยชามพาชนะต่างๆ ใส่ข้าวปลาอาหารมาถวายแต่องค์สัมมาสัมพุทธเจ้า เพื่อให้พระองค์ทรงปลดความอดอยากของวิญญาณผู้ล่วงลับ

ป้ายงานผ้อต่อตลาดสด

ตรงวงเวียนน้ำพุสถานทีจัดงาน

ประชาชนกำลังไหว้องค์ผ้อต่อก้ง

ลุงคนนี้มาเชิดหุ่นกระบอกแบบโบราณหน้าองค์ผ้อต่อก้ง

ผมเคยอ่านในหนังสือเกี่ยวกับภูเก็ตว่าหุ่นกระบอกแบบนี้แบบโบราณมีของลุงคนนี้คนเดียวในภูเก็ต

บริเวณสถานที่จัดงานคนเยอะมากและมีร้านค้าสองข้างทาง

ร้านเสื้อยืดคนภูเก็ตก็ไปขายในงานนี้ด้วย

เสื้อยืดภูเก็ตมีหลายลายให้เลือกซื้อกัน

คนเยอะจริงๆงานนี้

ขนมเต่าสีแดงขาดไม่ได้สำหรับงานนี้

สนามยิงปืนของเด็กๆ

เกมส์ตักไข่พาโชคก็ยังสร้างสีสันของงานได้ตลอด

ชักเริ่มหิวแล้วขอปลาหมึกไข่สักสองตัวน่ะครับ

บรรดาหมาๆก็มาสร้างสีสันในงาน

จบด้วยสายไหมเจ้านี้ก็แล้วกันน่ะครับ

ปีนี้หลังจากผมเสร็จงาน ที่ถนนถลาง งานย้อนอดีตเมืองภูเก็ต ครั้งที่10 ที่ผมได้ไปออกบูทไปขายเสื้อคนภูเก็จ มาด้วยอิอิงานนี้สนุกจริงๆครับพี่น้อง เดี๋ยวจะกลับมาเขียน Blog รีวิว ให้ชมหลังจากนี้น่ะครับ ค่อยติดตามดู หลังจากผมเสร็จจากงานถนนถลาง ก็รีบขี่มอเตอร์ไซต์คู่ใจไปที่บ้านผมที่ กะทู้ ก็ถึงสักประมาณเที่ยงคืนเพราะเขาจะไหว้เทวดากันหลังจากเที่ยงคืนเป็นต้นไป สำหรับที่บ้านแม่ผมที่กะทู้หรือชุมชนกะทู้ ยังรักษาประเพณีไหว้เทวดากันเกือบทุกบ้านเพราะสังเกตุถนนสายกะทู้ที่บ้านผมจะตั้งโต๊ะไหว้เกือบทุกบ้าน น่าภูมิใจแทนชุมชนกะทู้บ้านผมจริงๆ อิอิ

สำหรับการไหว้เทวดา ประวัติของประเพณีผมจะไม่ขอพูดถึงแล้ว ณ.ที่นี้ เพราะผมเคยเขียนไว้เมื่อปีที่แล้ว ลองคลิ้กกลับไปดูเองน่ะครับ สำหรับประวัติประเพณีไหว้เทวดา  ก็เหมือนเดิมทุกปีครับสำหรับการไหว้เทวดาของคนภูเก็ตถ้าบ้านไหนไม่ไหว้หน้าบ้านของตัวเองก็จะเอาของไหว้ไปไหว้ที่ศาลเจ้า สำหรับคนกะทู้อย่างผม ก็ต้อง ศาลเจ้ากะทู้ ผมได้ไปเก็บภาพกลับมาด้วย สำหรับบ้านไหนที่ตั้งโต๊ะไหว้เทวดาหน้าบ้านอย่างบ้านผม ก็จะจัดโต๊ะไหว้แบบง่าย โดย จะต้องมีเกาอี้รองโต๊ะไหว้ยกให้สูงขึ้นแล้วก็จะมีต้นอ้อยผูกสองข้างขาโต๊ะจากนั้นก็จะจัดชุดเครื่องไหว้ ก็จะประกอบด้วย ผลไม้ อันเป็นมงคล ไม่ว่าจะเป็น สับประรด หรือคนภูเก็ตเรียกว่า อ๋องหลาย ส้มแป้น แตงโมง กล้วย และยังมีขนมอันเป็นมงคล เช่น อังกู้ (ขนมเต่า ) ฮวดโก้ย (ขนมถ้วยฟู) ขนมเข่ง และ ผัก 6 ชนิด(ลักฉ่าย) ด้แก่เห็ดหอม เห็ดหูหนู ดอกไม้จีน วุ้นเส้น หมี่สั่วฟองเต้าหู้ นอกจากนี้มีน้ำตาลปั้นรูปหงส์หรือ มังกร

แล้วเจอกันปีหน้าน่ะครับ สำหรับประเพณีไหว้เทวดาของคนภูเก็ต

โต๊ะไหว้เทวดาที่ศาลเจ้ากะทู้

ของไหว้อลังการมาก อิอิ

แล้วจะกินกันหมดหรือเปล่า

ได้เวลา เริ่มทำพีธีไหว้เทวดา

อังข้าน เป็น แท่งยาวๆ ขนมอันเป็นมงคลของคนจีน

ของไหว้เทวดาของที่บ้านผม

ไม่ใหญ่โตมากมายแต่เต็มไปด้วยประเพณีอันดีงาม

โต๊ะไหว้ที่เสร็จสมบรูณ์

สวัสดีปีใหม่จีนครับ หรือ หลายคนเรียกว่าวัน ตรุษจีน ซึ่งจะตรงกับวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 3 ของทุกปี ตามปฏิทินของจีน วันนี้จะเป็นอีกวันหนึ่งที่คนไทยเชื้อสายจีนได้ให้ความสำคัญกับวันนี้อย่างมาก รวมจนถึงคนภูเก็ตเชื้อสายจีน ส่วนใหญ่แล้วคนภูเก็ตจะเป็นคนไทยเชื้อสายจีน ฮกเกี้ยน สำหรับคนภูเก็ตก็จะมีประเพณีพิธีกรรมหลายพิธีกรรมในช่วงก่อนถึงวันตรุษจีน ไม่ว่าจะเป็นการไหว้ส่งเทพเจ้ากลับสวรรค์ด้วย ขนมเข่ง และในวันก่อนวันตรุษจีน 1 วัน ที่คนทั่วไปเรียกว่า วันไหว้ อย่างครอบครัวผมนั้นก็จะมีพิธีกรรมที่บ้านที่เรียกว่า ไหว้กับข้าว จะเป็นการทำอาหารคาว หวาน หมู เห็ด เป็ด ไก่ ไหว้เทพเจ้า ไหว้พรรบุรุษ ที่ล่วงลับไปแล้ว เพื่อระลึกถึงพระคุณหลังจากไหว้เสร็จก็จะร่วมญาติพี่น้องในครอบครัวเพื่อจะทานอาหารร่วมกันและหลังจากนั้น สิ่งสำคัญที่ เด็กๆรอคอยก็คือ อั่งเปา ทางฝ่ายผู้ใหญ่ก็จะแจก อั่งเปา ให้แกเด็กๆ

พิธีกรรมวันตรุษจีน คนภูเก็ตจะตื่นแต่เช้า เพื่อเตรียมผลไม้ ขนมที่เป็นมงคล เพื่อเตรียมไหว้พระจีนที่ตนเองนับถือกัน ขอพรให้ให้องค์เทพ ช่วยคุ้มครองให้แต่ล่ะบ้านให้มีเงิน มีทอง มีโชคลาภ ตลอดปีที่จะถึงนี้

สำหรับตรุษจีนปีนี้ ผมขอพรให้ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ที่เข้ามาชมเว็บบล๊อกของผมให้มีความสุข ความเจริญ สุขภาพ แข็งแรง ตลอดปี 2552 นี้น่ะครับ

สำหรับงานลอยกระทงที่ภูเก็ต บ้านผมนั้นก็จัดกันหลายที่เหมือนกันไม่ว่าจะเป็นตามโรงแรม หน่วยงานของรัฐ หรือตาม อำเภอต่างๆ ผมขอยกที่ผมรู้ว่าเขามีการจัดงานมาบอกก็แล้วกันน่ะครับ เช่น ที่สะพานหิน, สวนหลวง ร.9, ราไวย์, หาดในหาน, ลากูน่า ส่วนที่อื่นๆผมไม่ได้เอ๋ยมา ณ.ที่นี้ก็ขออภัยด้วยน่ะครับ สุดท้ายขอให้ทุกท่านเที่ยวให้สนุกน่ะครับ

ประวัติความเป็นมาประเพณีลอยกระทง

ประเพณีลอยกระทง ตรงกับวันเพ็ญ (วันขึ้น 15 ค่ำ) เดือน 12 (ตามปฏิทินทางจันทรคติ) ประมาณเดือนพฤศจิกายน ประเพณีนี้กำหนดขึ้นเพื่อเป็นการสะเดาะเคราะห์และขอขมาต่อแม่พระคงคา บางหลักฐานเชื่อว่าเป็นการบูชารอยพระพุทธบาทที่ริมฝั่งแม่น้ำนัมทามหานที และบางหลักฐานก็ว่าเป็นการบูชาพระอุปคุตอรหันต์หรือพระมหาสาวก สำหรับประเทศไทยประเพณีลอยกระทงได้กำหนดจัดในทุกพื้นที่ทั่วประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณที่ติดกับแม่น้ำ ลำคลอง หรือ แหล่งน้ำต่าง ๆ ซึ่งแต่ละพื้นที่ก็จะมีเอกลักษณ์ที่น่าสนใจแตกต่างกันไป

ประวัติประเพณีถือศีลกินเจภูเก็ต

เดิมประเพณีกินผัก (เจี๊ยะฉ่าย) ที่ชาวบ้านและชาวจีนที่อยู่ในจังหวัดภูเก็ตเรียกกันว่า “เจี๊ยะฉ่าย” นั้น เป็นลัทธิเต๋าซึ่งนับถือบูชาเซียนเทวดา เทพเจ้า วีรบุรุษ เป็นประเพณีที่คนจีนนับถือมาช้านาน โดยเฉพาะคนจีนฮกเกี้ยน คำว่า “เจี๊ยะฉ่าย” (กินผัก) เป็นภาษาท้องถิ่น วันประกอบพิธีตรงกับวันขึ้น 1 ค่ำ ถึง 9 ค่ำ (เก้าโง้ยโฉ่ยอีดถึงโฉ่ยเก้า) ตามปฏิทินจีนของทุกๆปี

ได้เริ่มขึ้นเป็นครั้งแรกที่หมู่บ้าน ไล่ทู (ในทู) ซึ่งเป็นหมู่บ้านกะทู้ ตำบลกะทู้ จังหวัดภูเก็ตในปัจจุบัน พื้นที่รอบๆในทู (กะทู้) อุดมสมบรูณ์ไปด้วยแร่ดีบุก จึงทำให้คนจีนหลั่งไหลเข้ามาขุดแร่ดีบุกเป็นจำนวนมาก คนจีนที่อยู่ในทูสมัยนั้น มีความเชื่อและความศรัทธาในเรื่องเทพเจ้าประจำตระกูลหรือเทพเจ้าที่คุ้มครองประจำหมู่บ้าน ต่อมาได้มีคณะงิ้ว ได้เกิดมีการเจ็บป่วยเป็นไข้ และจากการเจ็บป่วยครั้งนี้ทำให้คณะงิ้วนึกขึ้นได้ว่าพวกตนไม่ได้ประกอบพิธีเจี๊ยะฉ่าย (กินผัก) ซึ่งเคยปฏิบัติกันมาทุกปีที่เมืองจีนจึงการประกอบพิธีกรรมถือศีลกินผัก จนทำให้หายป่วย ทำให้ชาวกะทู้เกิดความศรัทธาเลื่อมใสมากยิ่งขึ้น จึงได้ประกอบพิธีถือศีลกินเจสืบต่อมาจนถึงปัจจุบัน

นี่เป็นประวัติย่อยๆที่ผมนำมา ถ้าอยากทราบประวัติเต็มเข้าไปดูได้ที่ http://www.phuketvegetarian.com/phuketvegatarian-knowhow/history.htm

ก่อนเริ่มประเพณีถือศีลกินเจ

พิธียกเสาโก้เต้ง ก่อนที่จะเริ่มประเพณีกินเจ จะต้องยกเสาโก้เต้งก่อน จะเป็นเสาไม้ยาวประมาณ5-6เมตร เพื่อไว้จุดไฟตระเกียง 9 ดวงเป็นสัญลักษณ์ของการกินเจ โดยประมาณ 5 โมงเย็น ประชาชนก็ช่วยกันดึงเชือกส่วนใหญ่ผู้ใช้ไม้ค้ำยันเสาก็ช่วยกันยันเสาขึ้นจนเป็นที่เรียบร้อยจึงนำตะเกียงทั้งเก้าดวงเตรียมไว้สำหรับจะดึงขึ้นสู่ยอดเสาก่อนพิธีเชิญพระกิ้วอ๋องต่ายเต่ เป็นการเริ่มต้นการกินเจ

ทราบกันหรือไม่ว่า วันสาร์ทจีน คือวันอะไร วันนี้ผมนำเอาสาระดีๆมาฝากกัน

ในรอบหนึ่งปีชาวจีนจะมีไหว้เจ้าใหญ่ 8 ครั้ง เรียกว่าไหว้ 8 เทศกาลโป๊ะโจ่ย การไหว้สารทจีนเป็นการไหว้ครั้งที่ 5 ตรงกับวันที่ 15 เดือน 7 ซึ่งถือกันว่าเป็นเดือนผี เป็นเดือนที่ประตูนรกปิดเปิด ให้ผีทั้งหลายมารับกุศลผลบุญได้ประตูนรกจะปิดในวันที่ 30 เดือน 7 เป็นเวลา 1 เดือน เมื่อบรรดาผีเปรตนรกที่หิวโหยเหล่านี้ออกมาถึงโลกมนุษย์ ก็พยายามเสาะแสวงหาอาหารกินเพื่อประทังความหิว จึงเป็นหน้าที่ของมนุษย์ที่ทำการเซ่นไหว้ดวงวิญญาณเหล่านี้ สมัยเริ่มแรก มนุษย์ไม่ว่าผู้ดีมีจนต่างพยายามเซ่นไหว้ผีเปรตเหล่านี้เป็นเวลาทุก ๆ วันที่ประตูนรกยังเปิดอยู่ ซึ่งเป็นการสิ้นเปลืองมาก ต่อมาจึงเริ่มเปลี่ยนมาเป็นเซ่นไหว้กันทีละครัวเรือนสองครัวเรือน หรือเซ่นไหว้หมุนเวียนกันไป ตามหมู่บ้านต่าง ๆ ได้จัดเป็นเวรให้แต่ละครอบครัวผลัดเปลี่ยนกันเซ่นไหว้จนครบกำหนด 1 เดือน ประตูนรกปิดก็เป็นอันจบพิธี เมื่อไหว้ไปนานวันเข้า มนุษย์ก็รู้สึกถึงความสิ้นเปลืองและความเหนื่อยยากในการเซ่นไหว้ จึงได้มีการรวบรวมพิธีการเซ่นไหว้ทั้งหมดมาเป็นแค่วันเดียว เป็นวันที่ 15 เดือน 7 เป็นธรรมเนียมและพิธีการมาจนกระทั่งปัจจุบัน ดังนั้นวันที่ 15 เดือน 7 จึงเป็นวันที่เช็งฮีไต๋ตี๋จะตรวจดูบัญชีวิญญาณคนตาย ส่งวิญญาณดีขึ้นสวรรค์ และส่งวิญญาณร้ายลงนรกตามตำนานเล่ากันมาว่า ชายหนุ่มผู้หนึ่งมีชื่อว่า “มู่เหลียน” เป็นคนที่เคร่งครัดในพุทธศาสนามาก ผิดกับมารดาที่ เป็นคนใจบาปหยาบช้า เพราะไม่เคยเชื่อเรื่องสวรรค์ – นรก มีจริง ดังนั้นตลอดชีวิตของนางไม่ยอมทำบุญทานใด ๆ เลย มีอยู่ปีหนึ่งในช่วงกินเจ เดือนเก้านางเกิดความหมั่นไว้ผู้คนนุ่งขาวห่มขาวถือศีลกินเจ นึกอยู่ในใจว่าคนเหล่านี้ช่างงมงายสิ้นดี สวรรค์-นรก อยู่ที่ใจต่างหาก ไม่ได้อยู่ที่การกระทำสักหน่อย นางไม่เพียงแค่นึกเท่านั้น มิหนำซ้ำยังให้มู่หลียนบุตรชายของตนไปเชื้อเชิญผุ้ที่กินเจทั้งหลายมากินอาหารที่บ้านโดยตนจะทำอาหารเจเลี้ยงหนึ่งมื้อผู้ที่กินเจต่างอนุโมทนาที่ทราบข่าวมารดามู่เหลียนเกิดศรัทธาในบุญกุศลเป็นครั้งแรก จึงพากันให้เกียรติมากินอาหารเจที่บ้านของมู่เหลียน แต่หาทราบไม่ว่าในน้ำแกงเจ มีน้ำมันหมูเจอปนอยู่

การกระทำของมารดามู่เหลียน ครั้งนี้เป็นกรรมหนัก หลังจากที่ตายไปต้องไปตกนรกอเวจีขุมลึกที่สุดได้รับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส

ฝ่ายมู่เหลียน มีความคิดถึงมารดามาก จึงได้ถอดกายทิพย์ลงไปในนรกภูมิ ถึงรู้ว่ามารดาของตนกำลังอดอยาก จึงป้อนอาหารแก่มารดาที่หิวโหย แต่ได้ถูกบรรดาผีที่อดอยากทั้งหลายพากันรุมแย่งไปกินหมด มีอยู่คราวหนึ่งเพิ่งจะป้อนข้าวเข้าปาก เม็ดข้าวสุกกลับ ลุกเป็นไฟเผาไหม้ริมฝีปากจนพอง

ความกตัญญูและสงสารมารดาที่ได้รับความทุกข์ทรมานอย่างสาหัส มู่เหลียนได้เข้าไปขอร้องพญาเหงี่ยมล่ออ๊อง (ท้าวมัจจุราช)ว่าตนจะขอรับโทษแทนมารดาของตนเอง

แต่ก่อนที่มู่เหลียนจะถูกลงโทษด้วยการโนร่างลงไปต้มในกระทะทองแดง พระพุทธเจ้าได้เสด็จลงมาโปรดไว้ทันท่วงที โดยกล่าวสดุดีที่มู่เหลียนมีความกตัญญูกตเวที แต่กรรมของผู้ใดก็ต้องเป็นของผู้นั้น จะออกพระพุทธเจ้าจึงมองคัมภีร์ผูกหนึ่งให้เพื่อเอาไว้ท่องเพราะถ้าท่องคัมภีร์นี้แล้ว จะสามารถเรียกเซียนทุกทิศทางมาช่วยผู้มีพระคุณหลุดพ้นจากการ อดอยากและทุกข์ทรมานต่าง ๆ ได้ คัมภีร์นี้ชื่อว่า “คัมภีร์อิ๋วหลันเผิน”

พระพุทธเจ้า ทรงแนะนำ ให้มู่เหลียน สวดมนต์ อิ๋วหลันเผินและถวายอาหารพิเศษทุกวันที่ 15 เดือน 7 ของทุกปี จึงจะสามารถช่วยมารดาของเขาให้พ้นโทษได้

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชาวจีนได้ถือปฏิบัติเป็นประเพณีนอกจากนี้ ยังมีการเซ่นไหว้ โดยการนำอาหารและกระดาษเงินไปวางไว้ที่หน้าบ้าน หรือตามทางแยกที่ไม่ไกลนัก ใช้เบนความสนใจของบรรดาสัมภเวสีที่กำลังจะผ่านมาใกล้เคหะสถานของตน

การไหว้ในเทศกาลสารทจีนแบ่งการไหว้ออกเป็น 3 ชุด

ชุดแรก สำหรับไหว้เจ้าที่ จะไหว้ในตอนเช้า มีอาหารคาวหวาน ขนมไหว้ก็ใช้ ถ้วยฟู กุ้ยไช่ ซึ่งต้องมีสีแดงแต้มเป็นจุดเอาไว้ ส่วนขนมไหว้พิเศษที่ต้องมีซึ่งเป็นประเพณีของสารทจีน คือ ขนมเข่ง ขนมเทียน นอกจากนั้นก็มีผลไม้ น้ำชา หรือเหล้าจีน และกระดาษเงิน กระดาษทอง

ชุดที่สอง สำหรับไหว้บรรพบุรุษ คล้ายของไหว้เจ้าที่ พร้อมด้วยกับข้าวที่ บรรพบุรุษชอบ ตามธรรมเนียมต้องมีน้ำแกง หรือขนมน้ำใสๆ วางข้างชามข้าวสวย และน้ำชา จัดชุดตามจำนวนของบรรพบุรุษ ขาดไม่ได้ก็คือ ขนมเข่ง ขนมเทียน ผลไม้ และกระดาษเงินกระดาษทอง

ชุดที่สาม สำหรับไหว้วิญญาณพเนจร ซึ่งไม่มีลูกหลานกราบไหว้ เรียกว่า ไป๊ฮ๊อเฮียตี๋ จะต้องไหว้นอกบ้าน ของไหว้มีทั้งของคาวหวาน กับผลไม้ตามต้องการ และที่พิเศษคือ มีข้าวหอมแบบจีนโบราณ คอปึ่ง เผือกนึ่งผ่าซีกเป็นเสี้ยวใส่ถาด เส้นหมี่ห่อใหญ่ เหล้า น้ำชา และกระดาษเงินกระดาษทองจัดทุกอย่างวางอยู่ด้วยกันสำหรับเซ่นไหว้

การไหว้เจ้าที่ จะไหว้ก่อนในตอนเช้า เผากระดาษเงินกระดาษทองจนเรียบร้อย สายๆ จึงตั้งโต๊ะไหว้บรรพบุรุษและไหว้ฮ้อเฮียตี๋ บางบ้านนิยมไหว้ตอนบ่าย ถ้าไหว้พร้อมกัน ให้ตั้งโต๊ะแยกจากกัน แต่เผากระดาษเงินกระดาษทองร่วมกันได้

สำหรับการไหว้ขนมเข่งขนมเทียนในเทศกาลสารทจีนนี้ ที่เมืองจีนไม่มี ขนมที่ใช้ไหว้ที่เมืองจีนจะเป็นขนม 5 อย่าง เรียกว่า “โหงวเปี้ย” หรือ เรียกชื่อเป็นชุดว่า ปัง เปี้ย หมี่ มั่ว กี

ปัง คือ ขนมทึงปัง เป็นขนมที่ทำจากน้ำตาล

เปี้ย คือ ขนมหนึงเปี้ย คล้ายขนมไข่

หมี่ คือ ขนมหมี่เท้า ทำจากแป้งข้าวเจ้า ข้างในไส้เต้าซา

มั่ว คือ ขนมทึกกี่ เป็นขนมข้าวพองสีแดง ตรงกลางมีไส้เป็นแผ่นบาง

กี คือ ขนมทึงกี ทำเป็นชิ้นใหญ่ยาว เวลาจะกินต้องตัดเป็นชิ้นเล็กๆ

เนื่องจากที่เมืองไทยหาส่วนผสมที่ใช้ทำขนมทั้งห้านี้ไม่ได้ครบถ้วน จึงงดไป แล้วเปลี่ยนมาเป็นการไหว้ขนมเข่ง ขนมเทียน ในการไหว้เทศกาลสารทจีนแทน

ในธรรมเนียมปัจจุบัน ทั้งคนไทยเชื้อสายจีน และคนไทยแท้ๆก็พากันไหว้สารทจีนกันด้วย บางบ้านก็ไหว้แต่เจ้าที่ บางบ้านก็ไหว้เจ้าที่และบรรพบุรุษ บางบ้านก็ไหว้ทั้งเจ้าที่ บรรพบุรุษและไหว้ผี แสดงให้เห็นความกลมกลืนกันของวัฒนธรรมไทยจีน และดัดแปลงเข้ากับสภาพของคนไทยเองด้วย โดยหลักของที่ไหว้ก็จะมี ของคาว 3 หรือ 5 อย่าง เช่น ไก่ หมู เป็ด ไข่ หมึก ปลา เป็นต้น ของหวาน 3 หรือ 5 อย่าง เช่น ขนมเทียน ขนมมัดไต้ ขนมถ้วยฟูหรือขนมสาลี่ปุยฝ้าย ขนมเปี๊ยะ ส้ม หรือผลไม้ตามใจชอบ

จากการสังเกตุของผมในปัจจุบันนี้ชาวภูเก็ตแต่ล่ะบ้านไม่ค่อยจะมีการไหว้เทวดาสักเท่าไร ผมขับผ่านไปตามทางมีให้เห็นน้อยมาก ผมอยากจะฝากถึงคนรุ่นใหม่อย่างพวกเราว่าให้ช่วยกับอนุรักษ์ประเพณีของคนภูเก็ตที่ดีงามเอาไว้ด้วยน่ะครับ

ผมมีประวัติประเพณีไหว้เทวดาของคนภูเก็ตมาให้อ่านกันน่ะครับ ผมเอามาจากเว็บ http://lib.kru.ac.th/bsru/48/rLocal04/stories.php?story=06/02/11/1738693 ต้องขอขอบคุณมา ณ ที่นี่ด้วย

ประเพณีไหว้เทวดา

การบูชาเทวดา หรือ เทพเจ้าสูงสุดบนสวรรค์เป็นความเชื่อของคนจีนเพื่อให้เทวดาปกป้องคุ้มครองมนุษย์ พิธีกรรมนี้จัดในช่วงของเทศกาลตรุษจีน ซึ่งเรียกตามภาษาจีนว่า วันเจี๋ยโหง๋ยโช้ยก้าว คือ เดือน ๑ ขึ้น ๙ ค่ำ

เวลาทำพิธี คือ จะเริ่มประมาณเวลาของคนโบราณ คือเริ่มไหว้ประมาณตี ๓ ตี ๔ ตอนหัวรุ่ง(ประมาณ ๐๓.๐๐-๐๖.๐๐ น.) แล้วรอจนพระอาทิตย์ขึ้นถึงเป็นอันเสร็จพิธีหรือ เรียกว่าตามภาษาจีน (ส่าง) แต่ปัจจุบันมีการเปลี่ยนแปลงตามความสะดวก คือ เริ่มไหว้ประมาณเที่ยงคืน(ตีสิบสอง)เป็นต้นไป ส่วนระยะเวลานั้นก็แล้วแต่ว่าจะเป็นครึ่งชั่วโมงหรือกี่ชั่วโมงก็ได้ ไม่มีการกำหนดเวลาที่แน่นอน แต่ก่อนที่จะเก็บของที่ไหว้ต้องเผากระดาษทองเล็ก หรือ กระดาษทองใหญ่ (กระดาษกิ้ม) แล้วจุดประทัดเป็นอันเสร็จพิธี

การบูชาเทวดาแบ่งออกเป็น ๒ ประเภท ดังนี้ คือ การบูชาเทวดาชนิดที่ไม่มีของคาว เช่น ในพิธีกินผัก (เจี๊ยะฉ่าย)กับพิธีวันเกิดเทพเจ้าที่ได้ถือศีลบวช เช่น เจ้าแม่กวนอิม หรือเทพเจ้าต่างๆ ที่ถือศีลบวช จะไม่มีอาหารที่เป็นเนื้อสัตว์ หรือ ปู ปลา ปลาหมึก จะมีแต่ขนมหวาน ขนมแห้ง ผลไม้ และน้ำชา เป็นต้น

การบูชาเทวดาในวันตรุษจีน (หรือเรียกว่า เดือน ๓) ส่วนใหญ่คนไทยเชื้อสายจีนในปัจจุบัน มักใช้สิ่งของบูชาเทวดาด้วยของคาว เช่น มีเนื้อสัตว์ต่างๆ และ ขนมหวาน ขนมแห้ง ผลไม้ และน้ำชา

การจัดสิ่งของบูชาเทวดาในเทศกาลตรุษจีน (เดือนสาม) มี ๒ ลักษณะ ดังนี้

การบูชาเทวดาแบบประหยัด ซึ่งขึ้นอยู่กับฐานะของแต่ละบุคคล ที่จะมีความสามารถจัดหาซื้อสิ่งของมาบูชาเทวดานั้นได้

การบูชาเทวดาตามรูปแบบที่ครบบริบูรณ์ สำหรับผู้ที่มีฐานะดีสามารถจัดหาสิ่งของมาบูชาได้เต็มที่ ไม่มีขอบเขต

การเตรียมบูชาเทวดาแบบประหยัดที่ไม่มีอาหารคาวมีดังนี้

เก้าอี้ ๔ ตัว สำหรับรองโต๊ะให้สูง โต๊ะพร้อมกระดาษทองรองขาโต๊ะ ๔ แผ่น ๑ ตัว ผ้ากั้นหน้าโต๊ะ(โต๊ะอุ๋ย) ต้นอ้อยพร้อมระย้า ๑ คู่ (โก่จี๋) ผ้าปูโต๊ะสีแดง ๑ ผืน กระถางธูป ๑ กระถาง เชิงเทียน ๑ คู่ น้ำชา ๑ กา ถ้วยน้ำชา ๓ ลูก

ขนมรวม (แต่เลี่ยว) ๓ จาน แต่เลี่ยว คือ ขนมที่ทำมาจากพืชพันธุ์อาหารครบทุกอย่างจะต้องมีและขาดไม่ได้ในประเพณีของจีน ขนมเข่งเป็นขนมของเทวดาโดยเฉพาะ ซึ่งจะมีไหว้และทำกันในวันตรุษจีนและสำหรับไหว้เทวดาเท่านั้นและยังมีความเชื่อมาแต่โบราณอีกว่า การทำขนมเข่งนั้น ถ้าบ้านไหนที่ทำขนมเข่งอยู่ ห้ามผู้หญิงที่มีประจำเดือนหรือไว้ทุกข์อยู่เข้าไปดูหรือเดินผ่าน เพราะจะทำให้ขนมเข่งดิบหรือไม่สุก และบางคนถ้ารู้ว่าบ้านไหนทำขนมเข่งอยู่จะไม่เข้าไปเลย จะยืนอยู่หน้าบ้าน ขนมเต่า(อั่งกู้)๓ ลูก ๑ จาน ทำให้อายุยืน ขนมถ้วยฟู (ฮวดโก้ย) ๓ ลูก ๑ จาน

สับปะรด (อ่องหลาย) ๒ ลูก เพราะเชื่อว่าทำให้มีตาเหมือนสับปะรด มีช่องทางทำมาหากินหลายทางและมีโชคลาภ กล้วย ( เก๋งเจ๊ว )เป็นการให้พรมีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง ส้ม (ก๊าม)๓ ลูก ๑ จาน เทียนสีแดงเล็กหรือใหญ่ ๒ เล่ม ธูปเล็กหรือใหญ่ ๓ ดอก กระดาษทองเล็กหรือใหญ่ ๓ จี๋ ประทัด ๑ กล่อง หม้อไม้หอม (เฉ่งเหี้ยวหลอ) ๑ ลูก การจัดสิ่งของบูชาเทวดาแบบนั้นเป็นแบบประหยัดและในพิธีแบบกินผัก (เจี๊ยฉ่าย) หรือเป็นวันเกิดของพระ หรือ แส่หยิดที่ถือศีลอยู่ที่ศาลเจ้า

แต่ถ้าหากเป็นพิธีใหญ่ต้องเพิ่มสิ่งของดังต่อไปนี้เสริมเข้าไป เช่น หมิ้กเจี่ยน (คล้ายกับบายสีของไทย) ๑ ที่ ผักแห้งหกอย่าง (หลักฉ่าย) ๖ จาน เป็นของที่บำรุงร่างกายเมื่อไหว้เสร็จแล้วก็นำไปทำอาหารได้ ได้แก่ เห็ดหอม (เหี่ยวก้อ) ๑ จานเห็ดหูหนู (ปกนี้) ๑ จาน ฟองเต้าหู้ (เต็กกากี้) ๑ จาน วุ้นเส้น (ตั่งหุ้น) ๑ จาน หมี่ซั่ว (หมี่ซั่ว) ๑ จาน ดอกไม้จีน (กิ้มเจี่ยม) ๑ จาน

ผลไม้เสริม อีก ๒ อย่าง ได้แก่ องุ่น (ฮู่โต๋) ๑ จาน ละมุดสีดา ๓ ลูก (บ่าสี่กู้) ๑ จาน

การบูชาเทวดาในวันตรุษจีน หรือ ที่ศาลเจ้าเทพเจ้ามิได้ถือศีลบวช จะต้องมีอาหารคาวเสริมเข้าไปดังนี้ ของคาว (ง้อเส้ง) ได้แก่ หมูต้ม ๑ ชิ้น ไข่ไก่ต้ม ๓ ลูก หรือ ไก่ต้ม ๑ ตัว ปลาหมึกต้มหรือแห้ง ๓ ตัว หมี่เหลือง ๑ กิโลกรัม เหล้าแดง (จีน) หรือน้อยกว่านั้น ๑ ขวด

ถ้าหากมีพิธีใหญ่ที่สำคัญหรือขึ้นอยู่กับฐานะของผู้ที่มีความประสงค์จะทำให้มากเพื่อลูกหลานจะได้รับก็ให้เสริม หัวหมู ๑ หัว ต้มพร้อมลิ้น หาง ใช้แทนเนื้อหมูต้มเพราะว่าเป็นพิธีใหญ่

สมัยก่อนระหว่างที่ตั้งโต๊ะไหว้เทวดา หรือ วันตรุษจีน จะมีคณะเล่นหุ่นกาเร่ ๑-๒ คน ประกอบด้วย คนเล่นดนตรีและคนเชิดหุ่น แวะมาเชิดหุ่นกาเร่หน้าบ้าน พร้อมกับกล่าวอวยพรเพื่อให้เจ้าของบ้านมีความเจริญรุ่งเรือง และสุดท้ายคนเชิดหุ่นจะจัดพิธีแต่งงานให้หุ่นชายและหุ่นหญิง จากนั้นเจ้าของบ้านจะนำซองแดงมาให้คณะเชิดหุ่นเป็นค่าตอบแทน

นอกจากหุ่นกระบอกกาเร่แล้วยังมี ลั้งไล้ (เชิดสิงโต) และลั้งเหล็ง (เชิดมังกร) ในพิธีไหว้เทวดาอีกด้วย

แหล่งข้อมูล :

ภูเก็ต, จังหวัด. วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญา   จังหวัดภูเก็ต.